Επαιτεία ή απαίτηση;

Γράφει, η Νάσια Δεληγιάννη

Σε λίγες ώρες ξημερώνει Σάββατο!

Ευλογημένη μέρα για δημοσίους υπαλλήλους και μαθητές, αλλά και για όσους μπορούν ακόμη, να απολαμβάνουν τον καφέ τους, σε ένα από τα πολλά στέκια της πόλης.

 Είναι υπέροχα τα πρωινά αυτής της ημέρας! Η αγορά είναι γεμάτη από κόσμο(αν ψωνίζει βέβαια δεν το γνωρίζω) ενώ παρέες φίλων βολτάρουν στους πεζοδρόμους, ψάχνοντας εναγωνίως για μια καρέκλα στα πολυσύχναστα καφέ  ή σε κάποιο ουζερί, που είναι και η τελευταία τάση της μόδας, στας Σέρρας!

"Πηγαίνουν  κι έρχονται"τα πιάτα, τα φλιτζάνια και τα ποτήρια. Κυρίες με φρεσκοχτενισμένα από το κομμωτήριο μαλλιά, κύριοι που συνοδεύουν το έτερον ήμισυ και τσιριχτές φωνές  κοριτσιών που βρίσκονται σε προεφηβική ηλικία, είναι μερικά από τα "κομμάτια",  που συνθέτουν την εικόνα του παζλ των πεζοδρόμων των Σερρών, στο τέλος της εβδομάδας.

Αφού, λοιπόν, βρεις κάπου τέλος πάντων ,να "ταχτοποιηθείς", και να χαλαρώσεις από τις εντάσεις της εβδομάδας που πέρασες, έρχεται ο-η επαίτης νούμερο 1. 

Ψάχνεις τα ψιλά στην τσάντα σου(ό,τι σου έχει απομείνει δηλαδή), βεβαιώνεσαι πως έχεις κρατήσει τα απαραίτητα χρήματα για να μπορέσεις να πληρώσεις αυτό που έχεις παραγγείλει  και δίνεις κάτι, στον ταλαίπωρο που σε πλησίασε για βοήθεια.

Χαλαρώνεις , λοιπόν,εκ νέου, αφού έκανες και μια καλή πράξη και αρχίζεις την  κουβέντα με την παρέα σου.

Αυτό, όμως, δεν κρατάει παρά μόνο για μερικά λεπτά. Καταφθάνει ο επαίτης νο 2!   

"Ίσως κάτι να έχω να δώσω και σ΄αυτόν τον άμοιρο", σκέφτεσαι. Αρχίζεις και πάλι το ψάξιμο στην τσάντα σου, κάτι που δεν είναι και εύκολη υπόθεση, αφού μια γυναικεία τσάντα είναι "τόπος" για εξερευνητές και χαμογελάς με ευχαρίστηση, που ανακάλυψες πως κάπου εκεί, μέσα βαθιά, "ζούσε" εν αγνοία σου, ένα 50λεπτο!

Το προσφέρεις κι αυτό και ...προσπαθείς να επανέλθεις στο θέμα συζήτησης που είχες με την ομήγυρη πριν σε διακόψει η αιφνιδιαστική "επίσκεψη".

-"Παιδιά τι λέγαμε; Α! Ναι! Η Μαρία,λοιπόν,παντρεύεται με τον Γιάννη αλλά έμεινε άνεργη η καημένη! Την έδιωξαν από τη δουλειά. Και την Αγγελική την απέλυσαν, όπως κι εμένα και..."   ...Κατέφθασε ο επαίτης νο 3!

Χμ..Τα ψιλά έχουν τελειώσει και αρχίζει να σε λούζει κρύος ιδρώτας! Και πώς να του πεις να φύγει; Και πώς να καταλάβει πως, πια, δεν έχει μείνει τίποτα για να του δώσεις! Και ποιος καταλαβαίνει την αγωνία σου και τον θυμό σου που, ενώ δεν έχεις τη δύναμη να βοηθήσεις άλλον κανένα, εσένα δεν σε βοηθάει κανείς! Ποιος θα σε βγάλει από τη δύσκολη θέση, να χρειαστεί να  διώξεις κάποιον, που πολλές φορές ξεπερνά το όριο της επαιτείας και φτάνει στην απαίτηση;

Και καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που βγήκες να πιεις εκείνον τον έρμο τον καφέ, που έγινε φαρμάκι στην ψυχή σου! 

Αλήθεια, ποιος θα μας "σώσει" από  την ψυχική οδύνη της ενοχής που νιώθουμε, όταν αναγκαζόμαστε να απομακρύνουμε αναξιοπαθούντες ,πολλές φορές , ανθρώπους;

Δεν μπορώ να ρίξω κάπου την ευθύνη. Θυμάμαι όμως πως παλαιότερα, ακόμα και οι ζητιάνοι ήταν αξιοπρεπείς! Επιθυμούσαν να είναι αξιοπρεπείς. Καθόντουσαν σε μια γωνιά κι εσύ τους πρόσφερες ό,τι είχες ευχαρίστηση,αν είχες...

Είπα, αξιοπρέπεια; Σε μερικά χρόνια, έτσι που κατάντησε η Ψωροκώσταινα θα την αναζητούμε στα λεξικά σαν άγνωστη λέξη!

 Εις υγείαν!  Χμ...Τέλειωσε και ο καφές...