"Οι άνθρωποι στο χθες"

Γράφει, η Νάσια Δεληγιάννη



Σε μια περιήγησή μου στο Διαδίκτυο, τράβηξαν την προσοχή μου, κάποιες φωτογραφίες του παρελθόντος.
 Γυναίκες μιας άλλης εποχής, όχι ιδιαιτέρως  μακρινής( της δεκαετίας του ΄50), φαντάζουν σαν καρικατούρες στα μάτια των σημερινών ανθρώπων της τεχνογνωσίας και της πολυγνωσίας, σαν ένα παραμύθι με εικόνες, όπου η κακιά μάγισσα πήρε μακριά το χρώμα και κράτησε το γκρίζο, για να "δένει" με τα γκρίζα πρόσωπα, τα παραμορφωμένα από την ταλαιπωρία.

Κρήτη 1964:φωτο: Κωνσταντίνος Μάνος

 Πόσο, όμως, γλυκιά ήταν αυτή η ταλαιπωρία! Θυμήθηκα εκείνη την ιστορία με τον βασιλιά που επιθυμούσε να φάει "το πιο γλυκό ψωμί" και που αφού δοκίμασε όλα τα ψωμιά του κόσμου, κάποιος του είπε πως θα του προσφέρει αυτό που λαχταρά, αλλά θα έπρεπε, πριν, να κάνει ό,τι αυτός του ζητούσε.
Ο βασιλιάς συμφώνησε. Έτσι, κατέληξε να σπείρει ο ίδιος  το σιτάρι, να το ποτίσει, να το θερίσει, να το αλέσει και τέλος, να ζυμώσει και να ψήσει το ψωμί. Προς μεγάλη του έκπληξη, αυτό ήταν το ωραιότερο, το νοστιμότερο  ψωμί που  είχε φάει ποτέ και, έτσι, γέμισε τον ξένο με χρυσάφια.

Μεσσαρά, 1939, φωτό: Nelly’s

Ο κάματος, που αποφεύγουμε οι σημερινοί επισκέπτες της γης , ίσως είναι το κλειδί για μια ζωή γεμάτη από "γεύσεις" που έχουμε στερηθεί, λόγω της οκνηρίας μας, σωματικής και πνευματικής. Μόνο κάποιοι εναπομείναντες γερόντοι και γερόντισσες, μας θυμίζουν εκείνο το παρελθόν που χάθηκε μέσα σε καλώδια, οθόνες και πληκτρολόγια.
Είμαι βέβαιη, πως πολλοί, κουρασμένοι από τον "πολιτισμό" μας, προστρέχουν σε  αναζήτηση αυτών των αθώων  βλεμμάτων, βυθίζονται στις σελίδες παλιών βιβλίων και τοποθετούν τον εαυτό τους στη γωνιά μιας ξεχασμένης , κιτρινισμένης από τον καιρό, φωτογραφίας. Και "χάνονται" προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώσουν...


                                                                               

Γερόντισσα στο Νέο Σούλι Σερρών(φωτο: Νάσια Δεληγιάννη)

πηγή για τις  δύο παρελθοντικές εικόνες : flashnews.gr