"Όταν γνώρισα τη Μαίρη"

Από τη  Νάσια Δεληγιάννη

Όταν γνώρισα την πρώην "φίλη" μου, ήταν περίπου στα 37. Συναντηθήκαμε σε ένα χώρο όπου συχνάζουν πολλά άτομα τα Σαββατοκύριακα. Φορούσε ένα άσπρο φόρεμα αλλά φαινόταν θλιμμένη και ήταν μόνη. Έτσι, αφού ένας κοινός φίλος μου ζήτησε να την προσεγγίσω διότι την έβλεπε, σχεδόν πάντα, έτσι μόνη της, αποφάσισα να της μιλήσω...
Κάπως έτσι, ξεκίνησε η γνωριμία μου με την Μαρουλιώ! Και για δύο περίπου χρόνια κάναμε παρέα. Βέβαια, σε όλο αυτό το διάστημα, είδαν πολλά τα μάτια μου, μα εθελοτυφλούσα. Δεν ήθελα να δω , παιδί μου, τίποτα! Στρουθοκαμηλισμός σου λέω!
Και να αγαπούλες η Μαρουλιώ και να αγκαλιές και να φιλάκια και κολακείες, ως τον πλανήτη Δία!
Μα τον Δία! Δεν ήθελα να καταλάβω τίποτα.
Ώσπου, κάποια μέρα, εντελώς ξαφνικά, ένα καινούριο πρόσωπο μπήκε στην παρέα μας. Ήταν η νέα φίλη της Μαρουλιώς! Ευθύς αμέσως , τα γλυκόλογα περί φιλίας και αγαπούλες και γουτσου γούτσου, μεταφέρθηκαν σ΄εκείνη. Κολλημένη επάνω της, σας λέω...
Καμπανάκι πρώτο! Μμμμ....κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ...
Και εκεί που η Μαρουλίτσα δεν είχε ούτε μια φίλη, ξαφνικά βρέθηκε με δύο. Έτσι γίναμε τρεις. Και η ζωή...συνεχιζόταν. Ζωή ε; Ναι! Έτσι είναι η ζωή. Και κυλάει! Και όπως αυτή  διαγράφει την πορεία της, μπαίνουν μέσα στην τροχιά της άνθρωποι, τόσο απροσδόκητα, όσο απροσδόκητα φεύγουν...
Γλέντια, χοροί, τραγούδια και η παρέα μεγαλώνει! Κι έπειτα αλλάζουν οι άνθρωποι. Ίσως βέβαια να ήταν έτσι πάντα. Μόνο που δεν το βλέπαμε...
Καμπανάκι δεύτερο: Η Ισμήνη, η έτερη φίλη μας, έκανε όλα τα χατίρια στην Μαρούλα. Μέχρι που αυτή, αποθρασύνθηκε τελείως και μου έλεγε τόσο άσχημα πράγματα για την Ισμήνη, που μπορούσαν να την καταδικάσουν σε "αιώνια κόλαση"! Οι ιερόδουλες φαινόντουσαν άγιες μπροστά της(και γιατί να μην είναι άλλωστε);
Τελικά αν κακομάθεις από μικρό παιδί, αν είσαι η χαϊδεμένη της μαμάς και του μπαμπά και αυτό συνεχίζεται μέχρι τα δεύτερα -άντα, γίνεσαι ένα πλάσμα εγωϊστικό, και επιθυμείς όλα μα όλα  να περιστρέφονται γύρω από αυτό το εγώ...
Η φιλία της Ισμήνης μας άφησε χρόνους, λοιπόν,,,
-"Εγώ αυτόν τον άντρα θα τον πηδ...ξω" είπε η Μαρουλιώ σε ένα δείπνο όπου βρισκόμασταν ζευγάρια. "Μόλις είδα τον Στέφανο είπα: θα τον πηδ..ξω και δεν με νοιάζει που είναι παντρεμένος"
Ο Στέφανος που καθόταν δίπλα της , χαμογελούσε γεμάτος ικανοποίηση! Ο καημένος...
(Τώρα έτσι, στα ξαφνικά, θυμήθηκα που η Μαρουλιώ μου έλεγε πως η ζωή είναι ωραία και πως πρέπει να βρω έναν πιτσιρίκο να πηδ...μαι και να περνάω καλά! Κάτι που έκανε και η ίδια άλλωστε, δεν της ήταν άγνωστο )
Δώδεκα χρόνια το πάλευε να τον χωρίσει από τη γυναίκα του, τον Στέφανο  προκειμένου  να τον παντρευτεί! "Ολημερίς το χτίζανε , το βράδυ γκρεμίζόταν". Γεφύρι της Άρτας είχε καταντήσει η υπόθεση, που για άλλη μία φορά, απαιτούσε τη θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα! 'Οπερ και εγένετο...
Και αφού το γεφύρι θεμελιώθηκε πάνω στο "άψυχο σώμα" της άτυχης συμβίας του πρωτομάστορα Στέφανου, ήρθε και η ημέρα αυτός να παντρευτεί την "καλή" του...
Σαν να ήταν χθες, θυμάμαι, που την "έτρεχε" με το αυτοκίνητο του ο κοινός μας φίλος, ο άλλος Στέφανος να βρει τον δικό της. Και σπάραζε από το κλάμα, το χρυσό μου, και έψαχναν αμφότεροι  να τον βρουν τον "αχάριστο"(μα γίνεται να εγκαταλείψεις κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του κέντρο του κόσμου);  και   να το κλάμα και ο οδυρμός και ο καταποντισμός...
-"Στέφανε το καλό που σου θέλω πήγαινέ την στο σπίτι.Και κοίτα να ξεμπλέξεις! Μάγισσες είναι! Κι αυτή και η μάνα της"! είπε ο έρημος ο Στεφανής νούμερο ένα, αλλά τελικά δεν τη γλίτωσε! Το ήπιε το φαρμάκι με τα ξόρκια και κατέληξε στον Άγιο Σπυρίδωνα με "κουλούρα" στο κεφάλι και δίπλα του την μάγισσα Κλο-κλο...
Όσο για εμένα;  Μά το πτυχίο, που έριξα τόσο διάβασμα για να το πάρω και που τόσο την ενοχλούσε την φουκαριάρα την Μαρούλα-Κλο Κλο, δεν θέλω να την ξαναδώ στα μάτια μου! Έχω τους λόγους μου. Ίσως κάποια φορά, αν οι περιστάσεις με αναγκάσουν και  την ξαναθυμηθώ, να γράψω και για άλλα που έκανε  η "καλή"  μου φίλη...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική!