Πατριαρχικός απόηχος, σε ιαχές πολέμου...

Γράφει, η Νάσια Δεληγιάννη




Αναχωρεί, λοιπόν, σήμερα από τις Σέρρες, ο Παναγιώτατος  Οικουμενικός Πατριάρχης, κ.κ.Βαρθολομαίος...
(Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί αυτές οι προσφωνήσεις, αλλά δεν έχει σημασία)
Ο επικεφαλής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διαθέτει ένα πλούσιο βιογραφικό, με σπουδές στο εξωτερικό, πλούσια γλωσσομάθεια(μαζί με την ελληνική μιλά συνολικά έξι γλώσσες) και πλούσιο συγγραφικό έργο.

Εκλεκτός καλεσμένος, λοιπόν, αλλά και "σημείον αντιλεγόμενον" για τον κόσμο των Σερρών.

Πολλές ήταν οι διαμαρτυρίες που ακούστηκαν ακόμη και από τους πιστούς που έσπευσαν να πάρουν την ευλογία του. "Πολλά τα έξοδα" άκουσα να λένε...

Εκτός από το πλούσιο βιογραφικό ο κ.κ. Βαρθολομαίος (επίσης δεν έχω καταλάβει τα δις "κύριος" αφού ακόμη και ο ίδιος ο Θεός, προσφωνείται απλώς, "Κύριος". Ίσως, βέβαια, το κεφαλαίο γράμμα είναι αυτό που κάνει τη διαφορά) όπως έχω ξαναγράψει σε προηγούμενο άρθρο, είναι ιδιαίτερα προσφιλής και συμπαθέστατος. Με βλέμμα βαθύ και στοχαστικό, που ο καθείς μπορούσε να διακρίνει. Δεν αρνήθηκε την προσέγγιση, που, όμως, απέτρεπαν με ζήλο οι άνδρες της ασφάλειάς του, προκειμένου να τον προστατεύσουν.

"Μα καλά, είναι δυνατόν να τρώει πριβέ"; συνάντησα σχόλιο, σε περιήγησή μου στο facebook. "Eίναι δυνατόν, όταν η Ελλάδα περνάει τέτοια κρίση";

Φυσικά, δεν θα μπορέσω να απαντήσω σε τόσο καυτά ερωτήματα! Όσοι έδωσαν το ποσό που χρειάστηκε για μια τόσο μεγαλοπρεπή φιλοξενία, γνωρίζουν και πού τα βρήκαν αλλά και από πού...πρόκειται να τα πάρουν πίσω (για ποιους χτυπάει η καμπάνα...)

Βέβαια, η Μητρόπολη και ο Δήμος Σερρών, θα μείνουν στη συνείδηση του Πατριάρχη ως φιλόξενοι τόποι και εστίες αγάπης(το είδαμε και στην ταινία μικρού μήκους-διαφήμιση, που προβλήθηκε στην εκδήλωση προς τιμήν του κ.κ. Βαρθολομαίου , στα "Αστέρια") και οι Σερραίοι, άνθρωποι ευπρεπείς, καλοντυμένοι και ευγενείς.

Στη χθεσινή εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στο ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας, εντόπισα "ιδίοις όμμασι" μία κυρία από εκείνες του Κατηχητικού με τους κότσους και τα συντηρητικά ενδύματα, να ρίχνει άφθονο δάκρυ ακούγοντας τα λόγια του Οικουμενικού Πατριάρχη, που εξήρε την αρετήν της Αρετής (Κετιμέ) και από το κλάμα είχε φθάσει σε κατάστασιν εκστάσεως (μέχρι που κόντεψα να κλάψω κι εγώ). 

Σήμερα, σε ένα από τα τηλεοπτικά Μέσα, είδα ανθρώπους με τον πόνο ζωγραφισμένο στα ταλαιπωρημένα πρόσωπά τους και νεκρά παιδιά. Γιατρούς στη Συρία που προσπαθούσαν εναγωνίως να τα επαναφέρουν στη ζωή και έναν γονατισμένο άνδρα που κρατούσε υψωμένο στα χέρια του ένα βρέφος, μάλλον νεκρό, και  που φώναζε με απόγνωση: "Θεέ! Μόνο Εσύ μας απέμεινες! Πού είσαι, Θεέ;

Γι αυτούς τους πονεμένους θα κλάψετε, κυρία μου; Κι εσείς, άνθρωποι της χλιδής και της ματαιοδοξίας (έτσι καταντήσατε την εκκλησία) μπορείτε να απαντήσετε στο ερώτημα του δυστυχή αυτού ανθρώπου, που έχασε το παιδί του; 

Ευλογείτε, Γέροντες! Έτσι  όπως πολύ καλά γωρίζετε, "Σεμνά" και "Ταπεινά"...Πάντα,, "σεμνά" και "ταπεινά"...

ΑΜΗΝ!